استادعلی میرزایی سراینده ی وبلاگ یاس سفید

 

استاد میرزایی در شهریور 1322در روستای مهموئی بیرجند تولد یافت

تحصیلات دوره ی ابتدایی را همان جا گذراند. سپس به بیرجند رفت

و دوره ی دبیرستان ودانشسرای مقدماتی را به پایان برد.

در مهر ماه 1341به آموزگاری دبستان مهموئی منصوب گردید.

در سال 1347به تهران رفت ودر رشته زیست شناسی از دانشگاه تهران

لیسانس گرفت،واز مهر ماه 1352در دبیرستان های بیرجند با سمت دبیری

به تدریس پرداخت.درتابستان 1365به مشهد منتقل وبه دبیری دبیرستان های

این شهر منصوب گردید. در مهر ماه 1372در مشهد به افتخار باز نشستگی

نائل گردید

آقای میرزائی از نوجوانی به ادبیات وسرودن شعر علاقه مند بود.و بیشتر اشعار

خودرا در قالب غزل سروده است. 

سرودن اشعار توسط استاد هم چنان ادامه داردوغزلیات ایشان به بیش از 300

غزل می رسد.

استاد هنوز برای چاپ اشعار خود اقدام نکرده است،وفعلاً بعضی اشعار خورا

در وبلاگ خود به نام(علی میرزایی سراینده ی یاس سفید)منتشر می نماید.

در این جا بعضی از آن غزل ها را می آوریم:

عکس مهتاب

د ربیا با ن تشنه د نبال سراب افتا ده  ایم

هم چو گیسوی تومادرپیچ وتاب افتاده ایم

چون صدف آغوش بگشایی توشبهابهرغیر

ماز بیم آتشت د ر اضطراب  افتا ده  ایم

چون گهربرموج می غلطیم وهرجامی رویم

گنج آبادیم د ر شهری خراب  افتاده  ایم

پرتومهر یم پنهان پشت  ابری  تیره  فام

قصه ای ناخوانده ایم وازکتاب افتاده ایم

بس که باعزلت نشینی های خودخوکرده ایم

د رشمارخلق گویی از حساب افتاده ایم

بزم اشک وآه ودردوغم بوددریای عشق

ما به این د ریا د رایام شباب افتاده ایم

مست عشقیم ارگهی آتش به جانی می زنیم

د ُرد ناچیزیم د ر جام شراب افتاده ایم

عمر مارااعتباری بهر فردای تونیست

عکس مهتابیم برروی حباب افتاده ایم

یاس خوشبوی سفیدم کونسیم زلف تو؟

کزغم وهجران تود رالتهاب افتاده ایم

بخت ازمامی گریزدچون نگاهت از«رها»

اشک سوزانیم کزشمعی مذاب افتاده ایم

دل تنگی

وای ازین د لتنگی واین راه دوروصبرکم

یک دل پیچاره وکوهی زدرد ورنج وغم

درشب هجر توجانم رابه لب  می  آورند

ناله های   نیمه شب با سوز آه  صبحدم

ای امید  زندگی  بال وپرم  بشکسته اند

بارغمهای  تو وبد مستی   اغیار  هم

نیست امیدی به  پایان  مصیبتهای  دل

درحضریادرسفر تا بی توباشم ای صنم

آتش عشق ترا درسینه دارم  من نهان

چون که دارد زندگانی نازنینم زیروبم

گرگدای کویت ای ماه شب آرایم چه بیم

چون به یک جامی روند آخرگداومحتشم

سوخت گرپروانه ای یکدم زسوزشعله ای

زاتش عشق تومی سوزد«رهایت»دم بدم

من کیستم

من کیستم غزال به صحرارمیده ای

برگ خزان خشک بهاران ندیده ای

آتش به جان فتاده ای اما خموش و سرد

مرغ اسیرپربه سرخودکشیده ای

آهی زسینه ای که برآیدشب فراق

ازقلب لاله خون به صحراچکیده ای

پروانه ای که صبحدم ازوصل یارسوخت

درصبح هجرشمع به پایان رسیده ای

درهرپگاه ناله ی بیماردردمند

درباغ عشق شاخه ی خشک بریده ای

آن غنچه ای که خون دلش راکسی ندید

چون گل به پیش خارگریبان دریده ای

کشتی شکسته ای، شده حیران به بحرغم

صدزهرغم زماتم وهجران چشیده ای

داغی به قلب عاشق معشوق رفته ای

برروی موج غم چوحباب آرمیده ای

دانم توکیستی وغمت چیست ای «رها»

آن اشک حسرتی که بیفتدزدیده ای