محمد ابراهیم صفوى

    در سال 1289 در بیرجند متولد شده ، از سه سالگى با خانواده خود به روستاى بهلگرد نقل مکان داده و در آنجا نزد آخوند محمود آبادى که با هزینه خانواده ایشان به بهلگرد آورده شده بود، به فرا گیرى قرآن )سى پاره( و نصاب الصبیان و سایر دروس پرداخت. صفوى در 13 سالگى به بیرجند بازگشت و در کلاس سوم ابتدائى مشغول به تحصیل شد. پس از پایان دوره ابتدائى و طى دوره سه ساله آموزشى وزارت دارائى در سال 1337 به استخدام وزارت دارائى در آمده ودر بیرجند مشغول به کار گردید. صفوى پس از چند نقل و انتقال سرانجام به سازمان هواشناسى منتقل شد و درهمان سازمان در سال 1342 بازنشسته گردید. وى از شعراى با ذوق مى‏باشد و به لحاظ علاقه وافر به شهر و همشهریان خود همت خود را صرف سرودن اشعارى به لهجه و گویش محلى نموده است. صفوى در تمام مجامع بیرجندی ها شرکت مى‏نماید و هم شهرى‏ها رابا اشعار خود شاد و مسرور مى‏سازد شعر زیر نمونه ه‏اى از اشعار اوست.

 اى شعر همچه آب حیاتهِ بجان تو

 اى شعر تأزه مال دهاتهِ به جان تو

اِى اُوىِ خوشگوارِ قناته به جان تو

 اى شعر نونیه ِ که نه سرداره و نه ته

اى کامل از جمیع جهاتهِ به جان تو

 اى ژرفنا و جیغ کبود و سیانیه

اى هم کلامه هم کلماته به جان تو

 اى شوخى و مزاح نیه، اى حقیقته

بالاتر از تموم صفاته به جان تو

 اى راه مستقیم که سعدى از او مرفت

اى رهنماى راه نجاته به جان تو

 اى او امید که ، دل مازنده أ به او

اى روشنى ده ظلماته به جان تو

 اى هدیه خداى بزرگ دو عألمه

اى نشئه  حیات و مماته به جان تو

 اى اونه که به او همگى دأرم افتخار

سرمأیه ى همه برکاته به جان تو

 اى او حکایت نى چُپونیهِ عزیز

بهتر تر از سه‏گاه و بیاته به جان تو

 اى نقریه ، طلایه ، یراقه ، جوأهِره

اى اسکناس ِ ، قبضِ ، براتهِ به جان تو

 اى حورىِ بهشتىِ ، او دیو دوزخى

او زهرِ مارِ اى شکلاته به جان تو

 اى او شرابِ کهنه‏ى مرد افکنه رفیق

 تریاکِ لول ملکِ هراتهَ به جان تو

 اى لهجه محلى بیرجندى یَه بُرار

 شیرى مثال نُقل و نباتَه به جان تو

 اى شعر شعر نونیه و اى شعر تأزه یهِ

اى شعر همچه آب حیاتهِ به جان تو