محمد حسن حیدرپور

    درسال 1310 در بیرجند متولد شد. تحصیلات ابتدائى را در مدرسه شوکتیه بیرجند و متوسطه را در زاهدان به اتمام رسانید. پس از اخذ درجه کارشناسى در زبان انگلیسى از دانشگاه فردوسى مشهد ، در سال 1333 به استخدام بانک ملى درآمد. در سال 1359 به لندن رفت و در بانک ملى ایران شعبه لندن مشغول به کارشد .

حیدرپور در حال حاضر مقیم لندن است و دوران بازنشستگى را مى‏گذراند . حیدرپور طبعى روان و ذوقى لطیف و نقّاد دارد. اگرچه از شهر خود ، بیرجند ، دور است ولى اکثر اشعار او یا به یاد بیرجند است و یا بیرجند چاشنى شعر او را تشکیل مى‏دهد.

"بى "

 تیرماه 1377 

   دارم ز سه بى بسى گرفتارى

بى پولى و بى زنى و بى کارى

 بى پول اگر که رستم زال است

زالى است که بر دل است آزارى

 گر پول تو را بود، امیرى

سلطانى و سرورى و سالارى

 گردانش و فضل تو جهانگیر است

پول است که مى دهد تو را یارى

 گویى که کلاه آدم بى پول

دائم پس معرکه است پندارى

 خوش باشد اگر جناب جبراییل

مأمور شود ز درگه بارى

 از پوند و دلار چند میلیونى

سازد به حساب من چنان جارى

 کز داشتنش فراغت افزاید

بى هیچ ملال و درد و دشوارى

 از هیچ مزاحمى نیندیشم

وز مصرف خوب آن به هشیارى

     بسیار تعب ز بى زنى خیزد

دیدیم و شنیده‏ایم بسیارى

 گویند که ناقص است هر مردى

گر نیست به قید و بند زن دارى

 زن زینت زندگانى مرداست

آن هم زن نیک راى غمخوارى

 کافى است یکى و لیک چون گوهر

هر چند که بیش بازکم دارى

 از دسترس من آن گهر دور است

هم خانه ما از آن صفا عارى

 باشد که به درگه کریم حق

مشمول کرم شوم مگر بارى

 زان حور به کان لؤلؤ مکنون

مراهل بهشت رانگه دارى

 از اهل همین جهان مرا بخشد

یک نسخه از آن نمونه بردارى

 با خُلق فرشته اى که او دارد

و آن پاکى و آن درست کردارى

 او رونق زندگى بود من نیز

فارغ ز غم زن و گرفتارى

 گر معضل پول برطرف گردد

هم امر عیال از این مددکارى

 زحمت ندهیم مقام قدسش را

نه من نه حسن براى بیکارى

×××××

شَهرِ ما شَهر نِیِه دَریا یه

 

 پِدَروکْ باز هَواىِ سَفَر از سِرمو زَدَه

 

چه‏هَواىِ خوشِه از اِى خَبَر از سِر مو زده

 

 سیر سر تا سر عالم اگر اَز سِر مو زده

 

میل دیدارِ شُمایوَ بَتَر از سِر مو زده

 

 سفر آدَم رَ چُنوْ پُخْتَه و مِیزو مُکُنَه

 

چَشِ دل رُوشه به دیدار عزیزُ مُکُنَه

 

 تاکِه وَ یاد مُدُم کار سَفَر مَعْرِکه داش

 

در قدیمَمْ سَفَرو بُرخُو حساب دِگه داش

 

 بارُ بَندیل سَفَر هرچه که بُد هرکه که‏داش

 

سیخ، تاسوزه چه چیزُ که کَسِ وَرنِمِداشت

 

 مُوتورُنْ هِندِلى وفَکَسَنى کِشتى بُ

 

از سفر هرکه سلامت مِرَسِى مَشْتِى بُ

 

 سَفَرُنْ اودَمُ ویاد همه جا اِیْنجَه به خیر

 

اوهزار پیشه و او دار و دوا اِینجَه به خیر

 

 مشهد و مکه واوکربُبلا اِینجه به خیر

 

یاد چَاوُوشى و اوشورو نوا اِینْجَه به خیر

 

 هرکه دارد هَوَس کربُبلا بسم‏الله

 

هرکه دارد سر همراهى ما بسم‏الله

 

 همه جا روز و شو وَیاد توآیم پدروک

 

نُون و اَو هم مو مُگُم بى‏تو نِمایُمْ پدروک

 

هُنشینم خودَمُ حرف پَسندیده زَنِم

 

حَرفِکان خُبْ پسندیده زَنِم

 

 یک دَم از فضل و کمالات رضائى گویِم

 

دَمِ از فیض کلامات ریاحى گویم

 

 از بزرگُن دِگَه هرکه توَ مایى گویم

 

از قدیمى تَرَکو یا که حَلایى گویم

 

 حَرف خُبْ از همه و هرچه و هرجا مِزَنِم

 

حرف از دینه واز امروز و فردا مِزَنِم

 

 از قَدیمو همه چى از همه جایو گویِم

 

هم از اِى دوره وهم از خود مایو گویِم

 

 خَندَسیرُ وَعروسَو وعَزَایو گویِم

 

اَتِشُوْ، میله بُرویو وبیایو گویم

 

 آدمى زادِ و چِیزونِ کِهْ وَ یادمِدَه

 

به هَمُو جور غَمُوْن دل خور ورباد مِدَه

 

 مَجلِسُوْن روضه و ازماه محرم چه مِگَى

 

از حسینیِه تَه‏ده و حُسیْنَم چه مِگَى

 

 از دلون شاد و خوش و قانع و بى غم چه مِگَى

 

اُقِدَر گفتنى از اُوْدم واِیدَم چه مِگى

 

 پِدَروک تُر که مِبینُم همه چى تَازه مِشوْ

 

دِلمُو از دیدن تو شاد بى‏اندازه مِشوْ

 

 شهرما شکر خدا شهر نِیِهْ دریایِه

 

پاک و پاکیزه و پُرگوهَرو پر مَعنایِه

 

 هرچه گوئى که چُنُوباز از او بالاىِ

 

مرکز معرفت و معدن استغنایه

 

 از خداىِ که چِنى یَکِه به عزت مِرَسه

 

یا که ور عکس به سختى و مَزّلت مِرَسه

 

 حسن، اینو همه اَوسُوْنه عمر بَشره

 

دوره عمر خودینجه به تمامى سَفَرِه

 

 سرگذشت همگى حاصل اى رَهگُذَرِ

 

بَدِ یاخُب ثَمر دارِ ویابى ثَمَرِ

 

 زندگى اِیَنه چه درویشُ قَلَندر بَشِى

 

یاکه در رُتبه چه دَارا چه سِکَنْدَر بَشِى

 

 

 

    " محمد حسن حیدر پور"

 

    خرداد ماه 1378