دلم برای نگاهت برای تو تنگ است                     

 دلم چو شیشه لرزان و دوریت سنگ است

بدون دیدن رویت همیشه محزونم                        

صدای مرغ غریبی ببین بد آهنگ است

میان دفتر قلبم نگاه تو خالیست                         

   بدون چشم قشنگت بهار بی رنگ است

نمانده برلب خشکم نشانه لبخند               

                                   به تار حنجره ام گرد و خاک صد زنگ است

×××××××

 

دو روی یک مرد

یک سو در آتشم و هیاهوی درد؛درد

                                           یک سو خزان؛ که نشستم به برف سرد

از یک طرف همه هستی , به دست باد

                                            از یک طرف بت سنگی به نام ((مرد))

یک سو فلک نهاده به سویم ؛ گران سری

                                             سویی به فکر اینکه چه باید گذشت و کرد

این سهم من از اول این قصه بوده است

                                              ظاهر نشسته و باطن ؛ به صد نبرد

 
 
ناکجا

رفتم به نقطه ای که صدا هم نمی رسد

آنقدر بی کسم که خدا هم نمیرسد

فرقی نمی کند که بمانم و یا که نه

وقتی که جمع ما به دوتا هم نمی رسد

من گم شدم و نمی یابی ام دگر

نام و نشانی ام به کجا هم نمی رسد

وقتی که مرگ میرسد و تو نشسته ای

فرصت به حرف چون و چرا هم نمی رسد

http://www.asiiiir.blogfa.com/