جانم فداى خاک نگارین بیرجند

  دارم به دل محبتِ دیرین بیرجند

جانم فداىِ خاکِ نگارین بیرجند

 خیزاى صبا، سلام ودرودِ من عرضه کن

بر شهر و مردمان خدا بین بیرجند

 بر موطنِ عزیز من وزادگاهِ من

بر صالحانِ مخلص و بى کین بیرجند

 برساکنانِ ساده دل و پاکِ روستا

بر فاضلانِ درخورِ تحسین بیرجند

 بر عندلیبِ مست و غزلخوان به‏شاخسار

بر داغِ قلبِ لاله، خونین بیرجند

 بر شاهدانِ سیمبر و نَغز و پاکباز

بر عاشقانِ سرخوش و گلچین بیرجند

 برآسمان آبى وصاف و ستاره بار

بر کهکشان و خوشه پروین بیرجند

 برخانه‏هاى گنبدى وکوچه‏هاى تنگ

بر پشته‏هاىِ پُر خَم و پُرچین بیرجند

 بر حُسنِ خُلق ورأفتِ خوبان این دیار

بر گویش و مراسم و آیین بیرجند

 بر کوهِ سرفراز و فرح بخش باغران

بر رودِ خشک وقلعه پایین بیرجند

 بر آستانِ درهّ شیخان وبر چنشت

بر حَنبَل و به یُشد و به کاهین بیرجند

 بر مود و بر درخش و خراشاد و بَهلِگرد

بافندگانِ قالىِ‏ء رنگین بیرجند

 بر رقص وپایکوبى وسازِ رکاتیان

یادآورانِ شورِ دِهاقین بیرجند

 بر کارگاهِ کوزه‏گرِ شاهزیله‏اى

سازنده ظروفِ سفالین بیرجند

 بر بزمِ عیش ونوش نوازندگانِ خوسف

در گوشه و کنارِ بساتین بیرجند

 بر سرزمین نامى عناب و زعفران

بر باغ و راغِ پرگل ونسرین بیرجند

 عمرِ دوباره بخشد اگر در خزانِ عمر

نوشم لبى زِچشمه نوشین بیرجند

 این قصه شددراز و نگفتم یک از هزار

طبعِ ملولِ من شده، شرمین بیرجند

 گر فرصتى دِگر، بِکَف آرَد معاضدى

گوید غزل به لَهجه شیرین بیرجند