سرسال نو

سرسال مانو تامشو سرکیسه ره وابس کنم

هرچی که پیداکرده یم خرج اتینا بس کنم

پاچین بور ننی علی تمون بور ممد ولی

فکرلچک نوی بور بچوک لیلی بس کنم

ماشی مدل پایی شده خانم اروپایی شده

سودا ژیان کهنه ره مو خود تیوتا بس کنم

فردا که نو شو سال مو ای وای براقبال مو

چو فکر عیدی اصغر و عذری وکبری بس کنم

قبض سه ماهه برق و او پول کرایه برج نو

خود قسط مبل وصندلی پرداخت یکجا بس کنم

پول تلیفونون ما رو هم شده ازچند ماه

بور پول قرض خاله هی امروز وفردا بس کنم

قرضون عمه ره گفتیوم نوروز وخوم داد مو

ایهم معمای شده حل معما بس کنم

هجرو مداروم روز وشو(شب) از غصه هردم شوم دتوو

فکر سرا نویی چطو بور خاله حوا بس کنم

شکر خدا فاطی مشو بور خو کنه نوروز شو (شوهر)

بور یوسف یک لا قبا فکر زلیخا بس کنم

خود خو مکردوم زمزمه که بور جهاز فاطمه

فکر چراغ والور و قوری ولمپا بس کنم

خود ای گرفتاری خدا زهرا زیادی بود خدا

فکر به حال گیگوزو پوشک زهرا بس کنم

هر ساله مهمونون ما کمتر نیند از بیست تا

تو ای سراچی خورد خو ایهمه ره جا بس کنم

بور خرج مهمونون خو برر بلای جون خو

فکر جوال گندم از ممد آباد بس کنم

قند هم نیه توی ای سرا مگو سرا.. ماتم سرا

مرغ وبرنج وروغ ره یک جوره پیدا بس کنم

دو آخر از مو دربه در هر گز نخدیدی بتر(بد تر)

حیف از طلایون که مو خرج متلا بس کنم

از بابت ای عید ما خم شد کمر رازید ما

باید هکویم ای عید ره ایر(این را) همچه جدوا بس کنم

هر جا که حرف از عید بو از عید نتورید بو

اونجه مو ازهجران او فریاد وغوغا بس کنم

چند ساله که از دست عید ور سر زنون ایه سعید

ای عید لاکردار ره امسال رسوا بس کنم

آه نه داروم تا کنم خود ناله سودا ای خدا

درد نداری خور ولی از همه حاشا بس کنم

عید معلم ای بوده رازی ولی مخفی بوده

امرو دیگه ای راز ره جون تو افشا بس کنم

ای بخت وای اقبال مو ای ماتم هر سال مو

خود او قدر شاگرده که هر سال ملا بس کنم

ای عیدو ای نوروز مو ای ماتم هر روز مو

خود اوقدر شعرون که هرروز معنا بس کنم

دنیا همینه جون مو ای جون وای ارمون مو

هر چی که پیدا کردیم خرج اتینا بس کنم

«انار اَاْرزو»

١-روزِ رُوشَه‌ْ رْ وِل‌ْ کُنَی‌ ترک‌ِ غم‌ و شَاْدی‌ کُنَی‌

سر دَ تَاْریکی‌ کُنَی‌ یارِ مُوْ رَ وَاْدی‌ کُنَی‌

٢-یا بِرَی‌ در مجلس‌ِ دلدارْ شیرینی‌ کُنَی

‌یا بِرَی‌ وَر کوه‌ِ عشق‌ِ یار فرهَاْدی‌ کُنَی‌

٣-گر که‌ دل‌ْ وَر زلفی‌ِ زلفُاْن‌ِ دلبرْ بسته‌یَی

‌بس‌ که‌ ترک‌ِ رَاْحَتی‌ّ و ترک‌ِ اَاْزَاْدی‌ کُنَی‌

۴-تُو خَرَاْبَی‌ْ دل‌ْ خرابَه‌ گنج‌ِ عشق‌ِ یارِ مُوْ

گَر که‌ گنج‌ِ عشق‌ مَاْیَی‌ ترک‌ِ اَاْبَاْدی‌ کُنَی‌

۵-از پریشُاْنی‌ مُوْ رَ وَر سِرْ سُلُت‌ْ هُنْشُنْدِیَی‌

مُوْ رْ بکُشْتَی‌ از غَمُن‌ْ خُوْ ترک‌ِ جَلَّاْدی‌ کُنَی‌

۶-حجلة‌ دُاْمَاْدی‌ِ خُوْ رْ بُر خدا وَر هم‌ زَنَی‌

بُر عروس‌ِ پیرِ دنیا حیف‌ِ دُاْمَاْدی‌ کُنَی‌

٧-از انارِ اَاْرزو ای‌ عَاْشقُوْ دل‌ْ وَاْ کَنَی

‌یَک نظرْ وَر زندگی‌ ابرام‌ِ بَغدَاْدی‌کُنَی‌

٨-بس‌ که‌ پیش‌ِ اَاْل‌ِ دل‌ْ صد سال‌ شَاْگِردی‌ کُنَی

‌پیش‌ از او که‌ مَستَه‌ بَاْشَی‌ فکرِ اُستَاْدی‌ کُنَی‌

٩-شِاْرِ نغزِ بیرجندی‌ رَ اگر که‌ بِشْنَوَی

‌ترک‌ِ شِاْرِ حافظ‌ شیرَاْزی‌ و سعدی‌ کُنَی‌

١٠-گوش‌ وَاْ دَاْرَی‌ اگر شِاْرِ «سعید عندلیب‌»

آفری‌ وَر طبع‌ و وَر ذوق‌ِ خدَاْدَاْدی‌ کُنَی‌

١١-اَو حیات‌ِ یارِ مُوْ پَس‌ بَاْدِر اَر دَاْرَی‌ بِرَی

‌سر دَ تَاْریکی‌ کُنَی‌ یارِ مُوْ رَ وَاْدی‌ کُنَی‌


A((عید معلم‌))

 سِر سال‌ِ ما نَو تا مِشو سِر کیسه‌ رَ وا بَس‌ کُنُم

 ‌هر چی‌ که‌ پیدا کِردِیُم‌ خَرج‌ِ اَتَینا بَس‌ کُنُم‌

 

 پاچین‌ِ بُر نَاْنَی‌ علی‌، تَاْمُاْن‌ِ بُر مَمَّد وَلی

 ‌فکرِ لَچَاْک‌ِ نَوی‌ِ بُر بَچَّوک‌ِ لیلا بَس‌ کُنُم‌

 

 ماشی‌ مدل‌ پَاْیی‌ شده‌، خانم‌ اُروپَاْیی‌ شده‌

 سودا ژیان‌ِ کُاْنَه‌ رَ مُو خود تُویوتا بَس‌ کُنُم‌

 

فردا که‌ نو شُو سال‌ِ مو ای‌ وای‌ وَر اِقبال‌ِ مُوْ

 چُو فکرِ عیدی‌ اصغرو عذرا و کبری‌' بَس‌ کُنُم‌

 

قَبض‌ِ سه‌ مَاْهَی‌ برق‌ و اَو، پول‌ِ کِرَاْیَی‌ بُرج‌ِ نَو

 خود قِسط‌ مبل‌ و صندلی‌ پرداخت‌ یک‌ جا بَس‌ کُنُم‌

 

پول‌ِ تلیفونُاْن‌ِ ما رو هم‌ شده‌ از چند ما (ه‌)

 بُر پول‌ِ قرض‌ِ خَاْله‌ هَی‌ امرو و فردا بَس‌ کُنُم‌

 

قَرضُاْن‌ِ عَمّه‌ رْ گفته‌یُم‌ نوروز وَاْخُمداد مُوْ

 اِی‌ هم‌ معمّای‌ِ شده‌، حل‌ِّ معمّا بس‌ کُنُم‌

 

هِجْرُوْ مِدَاْرُم‌ روز و شَو، از غُصّه‌ هر دم‌ شُم‌ دَ تَو

 فکرِ سرا نَویی‌ چِطَو بُرخَاْلَه‌ حوّا بَس‌ کُنُم‌

 

شکر خدا فاطی‌ مِشو بُر خُوْ کُنَه‌ نوروز شُو

 بُر یوسف‌ِ یَک‌ لا قبا فِکرِ زلیخا بس‌ کُنُم‌

 

خود خُو مِکِردُم‌ زمزمه‌ که‌ بُر جهازِ فَاْطِمه

 ‌فکرِ چراغ‌ والر و قوری‌ و لَمپا بَس‌ کُنُم‌

 

خود اِی‌ گرفتَاْری‌ّ ما، زَاْرا زیَاْدی‌ بُوْ خدا

 فِکر به‌ حال‌ِ گیگُوْز و پوشَاْک‌ِ زَاْرا بَس‌ کُنُم‌

 

هَر سَاْله‌ مِاْمُاْنُاْن‌ِ ما کمتر نِیَن‌ از بیست‌ تا

 توی‌ِ سِرَاْچَی‌ خُرْدِ خُوْ اِی‌ هَمَّه‌ رَ جا بَس‌ کُنُم‌

 

بُر خرج‌ِ مِاْمُاْنُاْن‌ِ خُوْ، بُرِّ بلای‌ِ جُاْن‌ِ خُوْ

 فکرِ جوال‌ِ گندم‌ِ از ممّداَاْباْ بَس‌ کُنُم‌

 

قندَم‌ نِیَاْیَه‌ تُو سِرا مَاْگو سِرا مَاْتَم‌ سرا

 مرغ‌ و برنج‌ و رُاْغَه‌ رَ یَاْجورِ پیدا بَس‌ کُنُم‌

 

دَو اَاْخِر از مو در به‌ در، هرگز نِخَه‌ دیدی‌ بَتَر

 حیف‌ از طِلَاْیُاْن‌ِ که‌ مُوْ خَرج‌ِ مُطلّا بَس‌ کُنُم‌

 

از بَاْبَت‌ِ اِی‌ عیدِ مُوْ خَم‌ شُوْ کمرْ رَاْزیدِ مُوْ

 بَاْید هُکویُم‌ عید رَ اِی‌ رْ مِثل‌ِ جَدوا بَس‌ کُنُم‌

 

هر جا که‌ حرف‌ از عید بُو، از عید نَاْتو دید بُو

 اونجه‌ مُوْ از هِجرُاْن‌ِ او فریاد و غوغا بَس‌ کُنُم‌

 

چَن‌ سال‌ِ که‌ از دست‌ِ عید وَر سَر زَنُاْنَاْیَه‌ «سعید»

 اِی‌ عیدِ لاکردار رَ امسال‌ رسوا بَس‌ کُنُم‌

 

آه‌ِ نِدَاْرُم‌ تا کُنُم‌ خود نَاْله‌ سودا ای‌ خدا

 دردِ نِدَاْری‌ خُوْرْ اَما از همّه‌ حَاْشا بَس‌ کُنُم‌

 

عیدِ معلّم‌ اِی‌ بُده‌، رازی‌ ولی‌ مخفی‌ بُدَه‌

 امرو دگه‌ اِی‌ راز رَ جُاْن‌ِ تو افشا بَس‌ کُنُم‌

 

اِی‌ بخت‌ و اِی‌ اقبال‌ِ مو، ای‌ سختی‌ِ هر سال‌ِ مُو

 خوْد او قُدَر شَاْگِردِ که‌ هر سال‌ ملّا بَس‌ کُنُم‌

 

اِی‌ عید و اِی‌ نوروز مُوْ، اِی‌ مَاْتَم‌ِ هر روزِ مُوْ

 خود اوقُّدَرْ شِاْرُاْن‌ِ که‌ هر روز معنا بَس‌ کُنُم‌

 

دینه‌ مُگف‌ْ(ت‌) همکارِ مُوْ، بی‌رونَقَه‌ بَاْزارِ مُوْ

 جای‌ِ دعا وَر حال‌ِ خُوْ هی‌ مرگ‌ وَر شا بَس‌ کُنُم‌

 

دنیا همین‌ِ جُاْن‌ِ مُوْ، ای‌ جُاْن‌ و ای‌ اَرْمُاْن‌ِ مُوْ

 هر چی‌ که‌ پیدا کِردِیُم‌ْ خرج‌ِ اَتینا بَس‌ کُنُم‌

×××××××

 الهی

بَس‌ تو تنها نگارِ مُوْ بَاْشی

*

زینت‌ِ روزگارِ مُوْ بَاْشی‌

دل‌ْ تو از غم‌ْ خدا کُنَه‌ بی‌ غم‌

*

گر که‌ تو غمگسارِ مُوْ بَاْشی‌

ای‌ خدا تُو بهشت‌ جای‌ِ تو بُو

*

گَر که‌ اِمرو کنارِ مُوْ بَاْشی‌

پیر و صد سَاْلَه‌ شِی‌ به‌ حَق‌ِّ علی‌

*

زنده‌ بِی‌، دستیارِ مُوْ بَاْشی‌

مام‌ْ نهال‌ِ هزارْ ریشه‌ی‌ِ شِی‌

*

گر گُل‌ِ نو بهارِ مُوْ بَاْشی‌

ای‌ الهی‌ که‌ نورْ بَاْرُ شِی‌

*

روشْنَی‌ شُاْم‌ِ تارِ مُوْ بَاْشی‌

هر قَرُاْن‌ِ تو شُو هزارْ قَرُوْ

*

گر که‌ تو پیشکارِ مُوْ بَاْشی‌

روی‌ِ سینَی‌ تو مو سفید وَرَاْ

*

گر که‌ در اختیارِ مُوْ بَاْشی‌

ای‌ خدا بخت‌ِ تُوْ رْ سفید کُنَه‌

*

گر تو هم‌ خَواْستارِ مُوْ بَاْشی‌

گرم‌ خُسبی‌ُّ و سِاْر و پُر بخوری‌

*

گر هوا دارِ کارِ مُوْ بَاْشی‌

اَو خوری‌ روز مَاْشَر از کوثر

*

گر که‌ چَشْمَی‌ زَلارِ مُوْ بَاْشی‌

در بَلَاْیُوْ علی‌(ع‌) حِصارِ تو بُو

*

اگر امرو حصارِ مُوْ بَاْشی‌

شیرِ مَاْدَر حَلار وَر تو اگر

*

مرهم‌ِ دل‌ْ فگارِ مُوْ بَاْشی‌

رَاْمَت‌ اَر شیرِ که‌ بخوردَی‌ تو

*

که‌ چِنِی‌ یارِ غارِ مُوْ بَاْشی‌

عمرِ تو بُو درازْ چُو که‌ نِمَی‌

*

غَاْفل‌ْ از حال‌ِ زارِ مُوْ بَاْشی‌

چَاْش‌ْ بی‌ نَم‌، دل‌ِ تو بی‌ غم‌ بُو

*

تا که‌ تو در جَوارِ مُوْ بَاْشی‌

نور از خاک‌ِ مَاْدِرِ تو وَرَاْ

*

که‌ مِگُف‌ (ت‌) بس‌ تو یارِ مُوْ بَاْشی‌

وَرتَپَه‌ او که‌ وَتّو گفته‌ نه‌ بَس‌

*

مَاْرَم‌ و رازدارِ مُوْ بَاْشی‌

ای‌ خدا شِقّه‌ شِقّه‌ شُو او که‌

*

مَسْتَه‌ دور از دیارِ مُوْ بَاْشی‌

ای‌ خدا زنده‌ بِی‌ که‌ تا زِندام

*

دلبرِ گلعذارِ مُوْ بَاْشی‌

اَاْهوی‌ِ دشت‌ِ دل‌ْ مُوْ بِی‌ گُل‌ِ مُوْ

*

دم‌ و سَاْعت‌ شکارِ مُوْ بَاْشی‌

جُورِ که‌ بی‌ قرارِ عشق‌ِ تو نام

*

مام‌ْ تو هم‌ بی‌ قرارِ مُوْ بَاْشی‌

وقت‌ِ دور از تُونُم‌ به‌ شَاْرِ غریب‌

*

مام‌ْ که‌ در انتظارِ مُوْ بَاْشی‌

مام‌ْ رعیّت‌ دَ مُلک‌ِ تو بَاْشُم

*

مام‌ْ که‌ تو شَاْرِیارِ مُوْ بَاْشی‌

همه‌ جا بُو «سعید» بَندَی‌ تو

*

تو خداوندگارِ مُوْ بَاْشی‌

×××××××

<< شوشل>>

 

1)همه‌ چی‌ بی‌ حساب‌ یخ‌ بسته

‌چشمه‌ی‌ آفتاب‌ یخ‌ بسته‌

2)خُش‌ْ (ک‌) شده‌ پَاْزِلیک‌ْ توی‌ِ هوا

پر و بال‌ عقاب‌ یخ‌ بسته‌

3)دال‌ رَ اِی‌ هوا مِدَرُّاْنَه

‌اَاْتِش‌ از اضطراب‌ یخ‌ بسته‌

4)توی‌ِ سرما مِیُاْن‌ِ اِی‌ برفوْ

پا خو سَاْل‌ِ جِراب‌ یخ‌ بسته‌

5)سیل‌ْ دَاْرَه‌ دَ طاق‌ِ بیخ‌ِ اُجاق

‌دینه‌ شیشَی‌ گلاب‌ یخ‌ بسته‌

6)وَاْمِلَرزه‌ گُلُاْن‌ِ رو قَاْلی

‌عکس‌ِ بَاْبا دَ قاب‌ یخ‌ بسته‌

7)اَو دِماغ‌ِ تِرِخ‌ زده‌ شُوشَل

‌اشک‌ِ چَاْش‌ِ رِباب‌ یخ‌ بسته‌

8)تُو خَزینه‌ مِیُاْن‌ِ اَوْیُن‌ْ داغ

‌دینه‌ سِدْ بوتراب‌ یخ‌ بسته‌

9)نُو مِیُاْن‌ِ تَنورِ تَاْبیده‌

هَوْلَکی‌، پر شتاب‌ یخ‌ بسته‌

10)توی‌ِ دِاْکُوْ پَلو شده‌ یخ‌ مک

‌روی‌ِ مَلْقَرْ کباب‌ یخ‌ بسته‌

11)یخ‌ زده‌ توی‌ِ کلّه‌ مغز و سواد

عِلْم‌ توی‌ِ کتاب‌ یخ‌ بسته‌

12)سَر کُو تو زمهریرِ دل، بنگر

عشقِ عالی جناب یخ بسته

13)خَوْ مِدیدُم‌ که‌ جبرئیل‌ مِگُفت

‌دَ جَهنَم‌ عذاب‌ یخ‌ بسته‌

14)چَوْ بُوْ دینه‌ که‌ باش‌ خَاْطِرْ جَاْم

‌دَ بهشت‌ هم‌ ثواب‌ یخ‌ بسته‌

15)بوی‌ یخ‌ وَاْزَنه‌ زِ شِاْرِ «سعید»

دگه‌ شِاْرُاْن‌ِ ناب‌ یخ‌ بسته

×××××××××