« قَفْدست‌ِ از سفوف‌ِ محبت‌»

 

یَاْ لِک‌ِّ نُن‌ْ پطیرِ وُ یَاْ دست‌ِ نُاْن‌ِ جو (1)

 

یَاْ تُنْگُلی‌ِّ اَوی‌ِ وُ یَاْ مَشْک‌ِ دوغ‌ِ گَو

یَاْ لِس‌ِّ مَسْکه‌ی‌ِ و دو مثقال‌ِ سوزْمه (2)

 

لُقمَوک‌ِ نُاْن‌ِ خُشک‌ِ وَرینْجَه‌ پِلِنْج‌ِ اَو

یَاْ گاشْک‌ِ سیرِ تَاْزه‌ وُ یَاْ بَلْگ‌ِ سَوزی‌(3)

 

جای‌ِ کباب‌ِ بَرَّه‌ وُ مُرغ‌ و پَلو چَلو

یَاْ شُولْگ‌ِ قُروت‌ِ و دست‌ِ قروت‌ْ مال (4)

 

یارِ قروت‌ْ خَوْاْره ی‌ بیزارْ از پلو

دَبَّوک‌ِ پُرْ زِ رُاْغَن‌ِ زردِ چو اشک‌ِ چَاْش(5)

 

تُخ‌ْمُرغ‌ِ مرغ‌ِ خُاْنگی‌ِ بُرْ غذای‌ِ شَو

یَاْ غُلغل‌ِ سِمَاْوَر و فِنجُاْن‌ِ چَاْیی ِ  (6)

 

‌لَو جوی‌ِ اَو رَوُاْن‌ِ مِیُن‌ْ باغ‌ِ مَارضَوْ

 دِاْکوک‌ِّ خُردِ مِاْس‌ِ که‌ وَرْ بارْ نَاْده‌ شُو (7)

 

بوتَّوک‌ِ شَزگ‌ْ و نَرْمَة‌ کُندَاْلَه‌ بُرْ الَو

دَوی‌ِ گرفته‌ توی‌ِ سَلُاْمُاْن‌ِ عَاْشِقی (8)

 

‌یارِ ندیم‌ و کُرکُرِ قَلْیُوْ مِیُاْن‌ِ دَو

 یَک‌ دو خُلوک‌ِّ اَاْتِش‌ِ دل‌ْ از اجاق‌ِ عشق (9)

 

دل‌ْ عَاْشق‌ِ که‌ از غم‌ دلدارْ کِرْدَه‌ تَو

یَاْ جُفت‌ِ سَاْغَری‌ِّ ویا جُفت‌ِ چَپَّتِ (10)

 

‌ِبی‌ فکر و بی‌ مُلَاْظه‌ که‌ نیمدارِ یا که‌ نَو

خُاْنَوک‌ِ گُمبَدی‌ِّ که‌ بَاْشه‌ ز خِشت‌ِ خُاْمْ (11)

 

در پَس‌ْ لَکَاْت‌ْ کوچة‌ بی‌ خُمْب‌ و بی‌ خُجَو

چارْ اِشْکِل‌ِ دُرُست‌ و دل‌ و جُاْن‌ِ تندرست (12)

 

‌روزی‌ْ مقدّرِ که‌ رسه‌ بی‌ بیا برو

یَاْ چَنْگَلوک‌ِّبَاْدُم‌ و عنّاب‌ و مغزِ جَوز 13)

 

چَن‌ْ گُلّه‌ کَلَّه‌ کُنْجِت‌ و مُشت‌ِ کَلَه‌ کَنَو

تُخْمِشْکَنُوک‌ِ وقت‌ِ و یَاْ بُرِّ یار و قال (14)

 

‌ْهمدست‌ و همصدا که‌ کُنِم‌ْ دُشمَنُوْ رَ هَو

گُوک‌ِّمُلَاْم‌ و گُل‌ مَگُل‌ِ پر زِ بادِ کَیف (15) 

 

گوشَوک‌ِ باغ‌ و بُّرِ حریف‌ و بَلَو بَلَو

یَاْ فِکرِ رَاْحَت‌ِ دَ میُن‌ْ باغ‌ِ اَاْرِزو (16)

 

یَاْ سَاْیة‌ درخت‌ِ زِرینجه‌ دو چَاْش‌ِ خَو

حوض‌ِ زَلار و صاف‌ِ به‌ رنگ‌ِ چَشُاْن‌ِ یار (17)

 

بُر او که‌ تونْجَه‌ تُو غُل‌ِ گرما کنِم‌ْ شنَو

یَاْ دَفتروک‌ِ شعرِ و یَک‌ دو بغل‌ْ کتاب (18)

 

‌گوشَوک‌ِ دِنْج‌ِ سَاْکِت‌ِ خَاْلی‌ ز رَفت‌ و رَو

یَاْ جیغ‌ْوَرای‌ِ رای‌ِ مُوْ و یارِ مِاْرَبُوْ (19)

 

هُلْگُوک‌ و خَفْت‌ْ بیخ‌ِ هم‌ امّا دَ بیخ‌ِ دَو

تا شاخ‌ِ گربه‌ی‌ِ نخوره‌ مارَ وَرْ بَغَل (20)

 

‌یا شاخ‌ِ گَوی‌ِ باز نکنه‌ ما رَ وَرجلو

از یَاْ بهارِ مِاْر و مُحبّت‌ نصیب‌ِ ما (21)

 

پُندِ گل‌ِ محمّدی‌ و شیشه‌ی‌ِ گُلَو

تَاْ استِکُن‌ شراب‌ِ و چَن‌ْ جَاْله ی‌ نبات (22)

 

‌اَاْزَاْدی‌ِ بُر او که‌ خورِم‌ْ هی‌ تِلو تِلو

یَاْ باغ‌ِ پُر کِرِشمه‌ و یَاْ خِاْدِ پُرْ ز ناز (23)

 

داس‌ِ نگاه‌ِ تا که‌ کُنِم‌ْ خِاْدْ رَ دِرو

صَاْرای‌ِ پُر زِ لَاْله‌ی‌ِ و بُرِّ دِلبَرِ (24)

 

از صبح‌ تا غروب‌ رَدینُوْ بِدو بِدو

قَف‌ْ دَست‌ِ از سفوف‌ِ مُحبّت‌ ز دست‌ِ یار (25)

 

یَاْ باغ‌ِ پر ز خنده‌ی‌ِ از یار بُر چَپَو

از قَندِ وِرْوِرُاْن‌ِ گل‌ِ خُوْ دو بَاْشْلَم (26)

 

‌وَر دَاْره‌ «عندلیب‌» و کُنَه‌ پَاْره‌ی‌ِ صَفَو

یَاْ خَرمَن‌ِ پر از گل‌ و یَک‌ نیمدری‌ْ نگاه (27)

 

‌یَاْ غمچه‌ بوس‌ِ وا شده‌ی‌ِ روی‌ِ باغ‌ِ لَو

بادِ دَبَسته‌ وَر سِرِ شاخ‌ِ درخت‌ِ عشق (28)

 

از چولِکُاْن‌ِ یار وَرینجه‌ سه‌ گز طَنَو

یَاْ تخت‌ِ خَوی‌ِ لطف‌ِ و بَاْلِشْت‌ِ از صفا (29)

 

یَاْ قَلب‌ِ پُر محبَّت‌ِ رو تخت‌ِ خَوْ وِلَو

قرآن‌ِ و کتاب‌ِ دعا و دل‌ِ خراب (30)

 

‌راز و نیاز و یَاْ دِرَم‌ِ اشک‌ِ نیم‌ِ شَو

دَاْره‌ حِلَاْوَت‌ِ نِمِتُوْ گُف‌ْ که‌ مثل‌ِ چه (31)

 

‌دَاْره‌ حِکَاْیَت‌ِ نِمِتُوْ گفت‌ِ که‌ چطَو

یَاْ باغ‌ِ پُرْ ز عشق‌ و مُوْ و یارْ توی‌ِ باغ (32)

 

لورِ مُوْنَاْ اگر که‌ کُنَه‌ یارْ وَرْ مُوْ خَو