ترانه ی عشق

من ماندم و تمامی آن خاطرات سرد ...

رفت از سرم هوای خوش آرزوی عشق
ای وای بر ترانه بی های و هوی عشق                

من ماندم و تمامی آن خاطرات سرد
در انفجار خاطره ی درد کوی عشق

                     

شیرازه وجود من از هم گسسته شد
در انهادام لحظه ی بی آبروی عشق

در لحظه ای میان تکاپوی روزگار
ماندم میان مادندن و رفتن به سوی عشق 

خشکید و مرد غنچه ام از تشنگی و سوز
بی آنکه جرعه ای بخورد از از سبوی عشق

حسرت کشان به سینه ی دریا دویده ام
مردانه وار در طلب و جستجوی عشق

لبریزم از صداقت و امید و اشتیاق
در آرزوی زمزمه گفتگوی عشق

معصوم همچو «پرتوی» از پاکی و صفا
دلشاد از امیدم و زنده ز بوی عشق