در دلم باز معجزه شده بود

می شدم من خزان در این پاییز ...

زندگی هم عنان با مردن                        چاره ی درد خستگی می کرد
مرگ هم شادمان و مستانه                      داشت آرام زندگی می کرد

در رگ زندگی امیدی نه                        بر لب زندگی ترانه نبود
کشتی آرزو نشسته به گل                       بهر ماندن دگر بهانه نبود

من تو را هم که زندگی بودی                   کم کمک رنگگ مرگ می دیدم
از لبان امید بخش تو نیز                        غنچه زرد مرگ می چیدم

می شدم من خزان در این پاییز                 همه گل ها غبار مرگ گرفت
غم و حسرت به جان من بارید                  آتشی گشت و برگ برگ گرفت

تارو پود دلم ز تنهایی                            کهنه و زار و نخ نما شده بود
رنگی از زندگی به چهره نداشت               قلبکی زشت و بد ادا شده است

دست در دست مرگ می رفتیم                 لحظه ای مانده تا نباشم من
فارغ از بودنی چنین نابود                      چون حبابی ز هم بپاشم من

که در این هیر و ویر و واویلا                 دست مهر تو باز یاری کرد
بار دیگر کلام گرم تو بود                      که از این خطه پاسداری کرد

جمله های تو نوش دارو شد                    جان و روح مرا ز مرگ ربود
باز چشمان عاشقم می دید                      در دلم باز معجزه شده بود

عشق با آن دم مسیحایی                        باز عیسای جان من شده بود
باز چشمان شاعرانه تو                        شاعر نکته دان من شده بود

باز در دیر خامش قلبم                         آتش خفته شعله ور شده بود
مرگ با شعله های سرکش عشق              از دلم دور و دورتر شده بود